Przestałyście mi ufać

Dziękuję

Nauczyłam się cię akceptować.
Bo jesteś częścią mnie.
Przy tobie jestem sobą.
Nie boję się już.

Bo ty jedyny jesteś zawsze przy mnie.

Nie-walka

Dokąd przed nią wciąż uciekasz?

I czemu myślisz, że to Twój serdeczny wróg?

Ona, jak wierny pies, za progiem domu czeka

Byś do niej wracał z najdalszych dróg

Niekochana, niepotrzebna

Tak łatwo może ją zastąpić byle kto

Lecz kiedy lęk nie daje zasnąć

Ona jedna czuwa przy Tobie w bezsenną noc

To ona, siostra łagodna

Twój anioł ciszy, Twój cień

Spokojna przystań i otchłań

Jest lustrem, źródłem i snem

To ona, Twoja samotność

Jej adres, Ty jeden, znasz

Zostanie z Tobą do końca

Jest wszystkim, wszystkim, co masz

W labiryncie tego świata

W jego szaleństwie i okrutnych z nami grach

Łatwo się zgubić, łatwo sprzedać diabłu duszę

Za każdym rogiem czai się strach

Czego szukasz w zgiełku, w tłumie?

Kto Cię wysłucha, poda rękę w chwili złej?

Kto Cię pocieszy, kto rozgrzeszy, kto zrozumie?

Tylko samotność, zaufaj jej

To ona, bliższa niż myślisz

Jej adres, Ty jeden, znasz

Zostanie z Tobą do końca

Jest wszystkim, wszystkim, co masz

To bez niej jesteś wędrowcem

Co zgubił się w gąszczu dróg

Na końcu świata Cię znajdzie

Byś wrócić do siebie mógł

To ona, Twoja samotność

Twój anioł ciszy, Twój cień

Spokojna przystań i otchłań

Jest lustrem, źródłem i snem

http://www.samotnosc.net/niewalka.html

Czemu rodzice krzyczą na dzieci i się denerwują?

Bo się martwią.

Nie jesteśmy w stanie tego zrozumieć do puki sami nie będziemy się o kogoś naprawdę martwić.

A we mnie samym wilki dwa
Oblicze dobra, oblicze zła
Walczą ze sobą nieustannie
Wygrywa ten którego karmię 

Noc nadleciała czarną sową
I nie rozbłysłą żadna z gwiazd.
Stanęła w oknie moja mama,
Z niebieskich oczu spływa łza

Jak spowolniałe owiec stado
Wloką się ciemne czarne chmury
I spływa ulicami smutek -
Zmęczone miasto, ludzie, mury.

W szyby gwałtownie deszcz zacina,
jak gołąb co w pułapkę wpadł.
Głucho się zali tępym płaczem,
W pokoju uwięziony wiatr.

Stanęła w oknie moja mama,
Zwraca ku nocy twarz...
Z załadowanym karabinem
W okopie syn jej pełni straż.

Noc nadleciała czarną sową
I nie rozbłysła żadna z gwiazd.
Kroplami w szyby deszcz zacina
I po łzie spływa kroplą łza.

Znienacka terkot kulomiotu
Tnie ciszę ostro tak jak nóż.
Zadrżała mama przy okienku,
Zabłysły łzy w kącikach ócz.

Siedziała na niewielkim pagórku w parku. Po alejkach spacerowało parę osób ale ogólnie było spokojnie i cicho. Westchnęła i objęła rękami kolana. Spojrzała na niebo które zalewało się pomarańczową poświatą. Zbliżał się zachód. Powinna wracać do domu ale jakoś nie mogła się ruszyć. Nie chciała. Tu było jej dobrze. Wiedziała że jeśli będzie zwlekać zbyt długo nastanie noc. A tego chyba nie chciała bardziej niż powrotu.